Hangi kitaptı hatırlamıyorum ama şöyle bir yazı okumuştum; "zaman sessiz bir testeredir." Evet cidden öyle, son yazımdan bu yana geçen 19 günün sonunda bazı şeylerin uçup gittiğini çok rahat görebiliyorum. Artık o güne nazaran daha umursamazım belki çok az ama öyle. O günkü yaptığım şeyleri yaptığım içinde pişmanım aslında. Aşırı tepki olduklarını düşünmüyorum ama banane deyip çeksem gitsem herkes için çok daha iyi olacaktı sanırım her şey.
Bu gün olayın ortasındaki insanlardan biriyle konuştum sonunda ve ilk duyduklarımın bi kısmının yalan olduğunu öğrendim, böylece bir şeyi doğru yaptığım ortaya çıktı, peşin hükümlü olmamak doğru bir hareketmiş o an için ve bu kendimi az da olsa dizginleyebilmeye başladığımı gösterdi bana. :)
İnsanların birbirlerini nasıl bu kadar kolay harcayabildiğini gördükçe cidden üzülüyorum, iftira atmak, başkasına, kendini kurtarabilmek adına çamur atmak ne kadar basit olmuş ya da insanların arkasından konuşmak ve saçma sapan yakıştırmalar yapmak ne kadar sıradanlaşmış.
Neyse, görünen o ki bi yerden sonra bunların bana da sıradan gelecek olması düşüncesi asıl üzücü olan kısım. Olayın sonunda neler olacak tahmin etmek artık daha kolay oldu ama yine de peşin hükümlü olmamam gerek diyorum. Bekliyoruz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder